Zomaar een losse flodder tussendoor:...
Ernset Hemingway schreef ooit een verhaal in slechts zes woorden ("Te koop: paar babyschoenen, nooit gedragen") en zou dit zelf als een van zijn beste werken hebben beschouwd. Naar aanleiding daarvan vroeg Wired Magazine een aantal auteurs hetzelfde te doen. Zie hier het resultaat.

Met het prachtige herfstweer heb ik vandaag maar weer eens de motor de schuur uit getrokken en een rondje gereden. Langs de Loosdrechtse Plassen om de zon op het water te zien schijnen, en daarna via Hilversum en Baarn richting Soest en Lage Vuursche om te zien hoe het bos er met herfstkleuren bijstond. Mooi dus, maar het was wel fris want ik had de voering niet in mijn jas geritst!

Met het fietsen op en neer heb ik mijn motor nu dus - voor het eerst in 20 jaar - alleen voor de hobby. Ik merk al fietsend wel dat je veel minder vaak je regenpak nodig hebt dan je gezien het Hollandse klimaat zou denken; vaak zeil je net zo'n beetje tussen de buien door. En ach, als het op de terugweg regent laat ik het vaak maar zo, thuis ligt er toch genoeg droog in de kast...

Hoi,

Op afstand de template van de site aangepast (andere standaard gekozen). Deze heeft het voordeel dat de hele breedte van het scherm gebruikt wordt, scheelt wat scrollen. Mocht je het niet zien, doe dan even een harde refresh.

Edith,

Ik geloof niet dat er wat stuk is gegaan.....

Martin

Tja, dan ben je in New York, en dan is er net een marathon.
Dan moet je er natuurlijk naar toe, zie hier voor het verhaal
en de foto's: http://www.martinparis.com/Misc/Main.html
Wat een sfeer!

Hallo allemaal, bij deze dan een stukje over mijn wederwaardigheden na mijn vertrek bij ABN Amro.

Na twee jaar onzekerheid was het bijna een opluchting toen in december 2005 de boventalligheidsbrief binnen was. Meteen de week er op zette ik mijn CV op Monsterboard; ik wilde de knoop doorgehakt hebben en ergens anders verder kunnen.
Uit de stroom aanbiedingen en interviews sprong XB in Almere er voor mijn gevoel wel uit. Een klein bedrijf, met een ontwikkelafdeling op kantoor, dus geen detachering want dat wilde ik liever niet (ik heb ooit krap 2 jaar bij een detacheerder gewerkt en al die tijd 3 uur per dag in de auto gezeten). Bij de gesprekken werd er nadruk op gelegd dat er ook iets aan eigen productontwikkeling werd gedaan, dat trok me wel. Ook 36 uur was mogelijk al was het dan geen 4 maal 9, en met een aardig salaris plus lease auto zag het er financieel ook niet slecht uit - niet op AAB niveau, maar met de premie kon dat gat nog wel overbrugd worden.

1 februari begon ik en het zag er de eerste weken aardig uit. Wel erg wennen natuurlijk na 18 jaar ABN Amro maar dat was te verwachten.
Toch begon het al snel te knagen. Hoewel we met een 10-tal ontwikkelaars en projectleiders op een kamer zaten, was iedereen eigenlijk met zijn eigen project voor zijn eigen klant bezig. Je zat dus wel bij elkaar maar vormde geen team, en dat teamgevoel miste ik toch wel erg.
Verder werd er voor je gepland: je manager gaf aan in hoeveel dagen hij dacht dat een klus te klaren was. Toen ik bij een planning voorzichtig aangaf dat ik me afvroeg of die voor mij wel haalbaar was kreeg ik als reaktie "wij kunnen hier wel aardig plannen"; kennelijk kon ik dat met ruim 25 jaar ervaring dus niet (?)

Omdat iedereen met zulke deadlines werkte was het ook erg moeilijk om een collega te vinden die iets uit kon leggen of kon laten zien (nog afgezien van het feit dat er geen coding standaard of standaard aanpak was, zodat iedereen buiten zijn eigen project ook een kat in een vreemd pakhuis was).
De spreekwoordelijke druppel kwam toen ik in een gesprek met mijn manager rechtstreeks om ondersteuning vroeg. Ik was bezig met de ombouw van een Struts project maar kon in de code mijn weg met de grootste moeite vinden, en vroeg of de oospronkelijke ontwikkelaar (die nog in dienst was) niet beschikbaar was om mij er 1 of 2 dagen doorheen te praten. Dat kon niet. Er werd "niemand naast gezet" en ik moest "het gewoon afmaken".
Samen met het feit dat ik voor mijn gevoel nog steeds niet lekker zat was dat voldoende om een beslissing te nemen en in de eerste helft van april was ik opnieuw aan het solliciteren. Niet meer via de mallemolen van Monsterboard; deze keer wilde ik het rustig aan doen en goed om me heen kijken.

Hoi,

Wat losse gedachten. Zenemen bij AIG de griep erg serieus. Vorige week werden er tassen beschikbaar gested met wat materialen tegen de griep. In de lift zie je plakkaten met teksten dat er jaarlijks iets van 15.000 mensen aan overlijden. Op 1 december kan je een flu-shot halen, van de zaak. De houding is dat als je griep hebt het asociaal is als je naar je werkt komt. Dat kost daarna alleen maar meer voorhet bedrijf aan de mensen die daarna allemaal ziek worden.
Gisterochtend had ik al wat keelpijn, en dat zette vandaag door, nu ben ik ook verkouden, dat is meesta hoe het bij mij begint.
Toen ik dat vertelde op kantoor zeiden ze meteen dat ik maar thuis moest blijven zodat ik niemand anders kan aansteken.
Ik kijk morgenochtend wel hoe ik me voel, vanavond wat extra fruit eten en een paardemiddel genomen...

Internet via een nieuws server is erg snel hier, ik heb al een keertje 36 Mbit gehaald.Dus vandaag een bezorgd maltje of ik een virus zou hebben
Maar het is natuurlijk alleen Newsbin. Het gebouw heeft een 45Mb lijn, daar gebruikte ik wat te veel van. Maar afgesproken dat ik newsbin zou cappen op 10 Mbit, nog steeds een respectable snelheid.

Nou dat was het weer ut NJ, Martin


Rens: plaatje is uit 1958.